فرم‌های مختلف آهن در مکمل‌ها

آهن یکی از مواد معدنی ضروری برای ساخت هموگلوبین، انتقال اکسیژن و حفظ عملکرد طبیعی سلول ها و عضلات است. زمانی که دریافت آهن از رژیم غذایی کافی نباشد یا بدن به دلیل عواملی مانند خونریزی، بارداری یا افزایش نیازهای تغذیه ای با کمبود آهن مواجه شود، ممکن است پزشک مصرف مکمل آهن را توصیه کند. 
مکمل های آهن از نظر ترکیب شیمیایی، مقدار آهن المنتال، نحوه آزاد شدن در دستگاه گوارش و میزان تحمل بدن با یکدیگر تفاوت دارند. فروس سولفات، فروس فومارات و فروس گلوکونات از فرم های قدیمی تر و شناخته شده هستند و در کنار آنها ترکیباتی مانند بیس گلایسینات، پلی مالتوز، کمپلکس پلی ساکارید، لیپوزومال و سوکروزومیال نیز وجود دارند. شناخت این تفاوت ها می تواند انتخاب مکمل را آگاهانه تر کند.

چرا یک نوع آهن برای همه افراد مناسب نیست؟

انتخاب مکمل آهن فقط به مقدار آهن موجود در یک قرص محدود نمی شود. بدن افراد واکنش یکسانی به فرم های مختلف آهن ندارد و عواملی مانند شدت کمبود، علت کمبود، وضعیت دستگاه گوارش، رژیم غذایی، داروهای همزمان و میزان تحمل فرد می توانند روی انتخاب مکمل تاثیر بگذارند. برای مثال، یک فرد ممکن است فروس سولفات را به خوبی تحمل کند، در حالی که فرد دیگری پس از مصرف همین ترکیب دچار یبوست یا تهوع شود.
در چنین شرایطی ممکن است پزشک یا داروساز فرم دیگری از آهن را پیشنهاد کند. بنابراین نمی توان تنها بر اساس جدیدتر بودن یک ترکیب، آن را بهترین گزینه دانست. مهم تر از همه این است که ابتدا کمبود آهن با ارزیابی پزشکی و آزمایش های لازم تایید شود و سپس نوع و مقدار مکمل انتخاب شود.

آهن المنتال چیست و چرا در انتخاب مکمل اهمیت دارد؟

یکی از مهم ترین اصطلاحاتی که هنگام مقایسه مکمل های آهن باید شناخته شود، «آهن المنتال» یا آهن عنصری است. ترکیبات مختلف آهن وزن مولکولی و ساختار متفاوتی دارند و تمام وزن ماده موجود در قرص، آهن خالص قابل استفاده محسوب نمی شود. برای نمونه، فروس سولفات، فروس فومارات و فروس گلوکونات درصدهای متفاوتی آهن المنتال دارند. به همین دلیل ممکن است دو مکمل وزن یکسانی از ترکیب آهن داشته باشند، اما مقدار آهن المنتال آنها متفاوت باشد.
 این موضوع در تعیین دوز اهمیت زیادی دارد. بنابراین هنگام مقایسه دو مکمل نباید فقط مقدار میلی گرم ترکیب آهن را با یکدیگر مقایسه کرد؛ بلکه باید مقدار آهن المنتال درج شده در جدول ترکیبات نیز بررسی شود. دوز مناسب نیز باید بر اساس میزان کمبود و نظر پزشک تعیین شود و افزایش خودسرانه مقدار مصرف می تواند باعث عوارض یا دریافت بیش از نیاز آهن شود.

-فروس سولفات؛ فرم قدیمی و همچنان پرکاربرد

فروس سولفات یکی از شناخته شده ترین ترکیبات آهن خوراکی است و سال ها برای جبران کمبود آهن مورد استفاده قرار گرفته است. این ترکیب از نظر تامین آهن المنتال و اثربخشی در درمان کمبود آهن، جایگاه مهمی دارد و معمولا هزینه پایین تری نسبت به بسیاری از فرم های جدید دارد. در عین حال، آزاد شدن آهن در دستگاه گوارش می تواند در برخی افراد با ناراحتی هایی مانند تهوع، دل درد، یبوست یا تغییر رنگ مدفوع همراه شود.
 شدت این عوارض در افراد مختلف متفاوت است و نمی توان گفت همه مصرف کنندگان با فروس سولفات دچار مشکل گوارشی می شوند. مزیت اصلی این فرم، سابقه مصرف طولانی، دسترسی مناسب و هزینه نسبتا پایین است؛ در حالی که محدودیت اصلی آن برای برخی افراد، تحمل گوارشی است. به همین دلیل فروس سولفات ممکن است برای فردی انتخاب مناسبی باشد، اما اگر عوارض گوارشی قابل توجه ایجاد کند، بررسی فرم های دیگر می تواند منطقی باشد.

-فروس فومارات؛ آهن بیشتر در حجم کمتر

فروس فومارات یکی دیگر از نمک های دو ظرفیتی آهن است که به دلیل درصد بالاتر آهن المنتال در مقایسه با بعضی فرم های دیگر مورد توجه قرار گرفته است. این ویژگی باعث می شود مقدار مشخصی از ترکیب بتواند آهن المنتال قابل توجهی فراهم کند. فروس فومارات نیز مانند سایر نمک های سنتی آهن می تواند در برخی افراد باعث یبوست، تهوع یا ناراحتی معده شود. بنابراین بالا بودن مقدار آهن المنتال نباید تنها معیار انتخاب باشد. 
ممکن است یک فرد به دوز مشخصی از آهن نیاز داشته باشد، اما تحمل گوارشی او اجازه مصرف یک فرم خاص را ندهد. در چنین شرایطی پزشک می تواند بر اساس آزمایش ها و شرایط فرد، فرم دیگری را انتخاب کند. تفاوت فروس فومارات با فروس سولفات بیشتر به ساختار نمک و میزان آهن المنتال مربوط است و هر دو در گروه ترکیبات سنتی آهن قرار می گیرند.

-فروس گلوکونات؛ گزینه ای با مقدار آهن المنتال کمتر

فروس گلوکونات نیز از ترکیبات شناخته شده آهن است، اما میزان آهن المنتال آن نسبت به فروس فومارات کمتر است. به همین دلیل برای تامین مقدار مشخصی آهن ممکن است به مقدار بیشتری از این ترکیب نیاز باشد. برخی افراد ممکن است فروس گلوکونات را بهتر تحمل کنند، اما این موضوع به شرایط فردی بستگی دارد و نمی توان آن را به صورت قطعی برای همه مصرف کنندگان بیان کرد. نکته مهم این است که دوز آهن باید بر اساس مقدار آهن المنتال محاسبه شود و نه صرفا وزن کل ترکیب. فروس گلوکونات نیز می تواند مانند سایر مکمل های آهن خوراکی باعث تغییر رنگ مدفوع یا عوارض گوارشی شود. بنابراین انتخاب آن باید با توجه به نیاز واقعی فرد و میزان تحمل او انجام شود.

-بیس گلایسینات؛ آهن متصل به گلیسین

آهن بیس گلایسینات از فرم های کلاته آهن محسوب می شود که در آن آهن با مولکول های گلیسین پیوند دارد. هدف از این ساختار، بهبود تحمل گوارشی و فراهم کردن شرایط مناسب برای جذب آهن است. بسیاری از افرادی که با نمک های معمولی آهن دچار ناراحتی گوارشی می شوند، ممکن است با فرم های کلاته راحت تر باشند. البته میزان تحمل در افراد متفاوت است و نمی توان تضمین کرد که این فرم برای همه بدون عارضه باشد.
بیس گلایسینات معمولا به عنوان یکی از گزینه های مناسب برای افرادی مطرح می شود که به دنبال فرم آهن با تحمل گوارشی بهتر هستند. با این حال، قیمت برخی مکمل های حاوی این ترکیب ممکن است از فرم های سنتی بیشتر باشد و انتخاب آن باید با توجه به نیاز و شرایط فرد انجام شود.

-کمپلکس آهن پلی ساکارید؛ ساختار متفاوت برای تحمل بهتر

در کمپلکس های آهن پلی ساکارید، آهن در ارتباط با ساختارهای پلی ساکاریدی قرار دارد. این ساختار با نمک های ساده آهن تفاوت دارد و نحوه تماس و آزاد شدن آهن در دستگاه گوارش نیز متفاوت است. چنین فرمولاسیونی با هدف کاهش تحریک مستقیم دستگاه گوارش و بهبود تحمل مکمل طراحی شده است. این گروه می تواند برای افرادی که مصرف نمک های معمولی آهن برای آنها دشوار است، گزینه قابل بررسی باشد. البته پاسخ بدن به این فرم نیز فرد به فرد متفاوت است و مقدار آهن المنتال موجود در هر محصول باید جداگانه بررسی شود.
بنابراین عنوان «کمپلکس پلی ساکارید» به تنهایی برای تعیین مقدار آهن دریافتی کافی نیست و باید اطلاعات کامل محصول مطالعه شود.

-آهن پلی مالتوز؛ ترکیبی با آزادسازی متفاوت

آهن پلی مالتوز یا کمپلکس آهن هیدروکسید پلی مالتوز، ترکیبی است که در آن آهن با یک ساختار پلی مالتوزی کمپلکس شده است. این ویژگی باعث می شود رفتار آن در دستگاه گوارش با نمک های ساده آهن تفاوت داشته باشد. در برخی افراد، این فرم می تواند تحمل گوارشی مناسب تری ایجاد کند و برای کسانی که با برخی نمک های آهن دچار مشکلات گوارشی می شوند، مورد توجه قرار گیرد.
با این حال، اثربخشی هر مکمل به مقدار مصرف، شدت کمبود و شرایط فرد بستگی دارد. بنابراین نباید تنها به نام ترکیب توجه کرد. همچنین در صورت وجود کم خونی شدید یا علت نامشخص کمبود آهن، استفاده از مکمل بدون بررسی علت اصلی مشکل کافی نیست.

-آهن لیپوزومال؛ تمرکز بر کاهش تماس مستقیم با دستگاه گوارش

در آهن لیپوزومال، آهن در ساختارهایی بر پایه لیپیدها و فسفولیپیدها قرار می گیرد. هدف از این فناوری آن است که آهن از تماس مستقیم و شدید با محیط دستگاه گوارش تا حدی محافظت شود و شرایط مناسب تری برای انتقال آن فراهم شود. یکی از دلایلی که این فرم مورد توجه قرار گرفته، امکان تحمل گوارشی بهتر در مقایسه با بعضی نمک های سنتی است.
 البته قیمت مکمل های لیپوزومال معمولا بیشتر است و انتخاب آن باید با توجه به نیاز واقعی فرد انجام شود. برای کسی که فروس سولفات را بدون مشکل مصرف می کند، لزوما پرداخت هزینه بیشتر برای فرم لیپوزومال ضروری نیست؛ اما در فردی که به دلیل عوارض گوارشی نمی تواند فرم های معمولی را تحمل کند، پزشک ممکن است گزینه های جایگزین را بررسی کند.

-آهن سوکروزومیال؛ فناوری محافظتی برای آهن

آهن سوکروزومیال یکی از فرم های جدیدتر مکمل آهن است که در یک ساختار محافظ قرار می گیرد و هدف آن کاهش تماس مستقیم آهن با مخاط دستگاه گوارش و بهبود تحمل مصرف است. این فناوری با آهن لیپوزومال یکسان نیست، هرچند هر دو با هدف بهبود نحوه رساندن آهن و کاهش مشکلات گوارشی توسعه یافته اند.
سوکروزومیال می تواند برای افرادی که با بعضی از مکمل های سنتی آهن مشکل دارند، گزینه قابل بررسی باشد. با این حال، نباید این تصور ایجاد شود که تمام محصولات سوکروزومیال بدون عارضه هستند یا جذب آنها در همه افراد یکسان است. مقدار آهن المنتال، دوز مصرفی، کیفیت محصول و شرایط بدن همچنان اهمیت دارند.

-آهن کربونیل؛ آهن المنتال با ساختار متفاوت

آهن کربونیل از ذرات بسیار ریز آهن المنتال تشکیل شده و با نمک های آهن مانند فروس سولفات تفاوت دارد. این فرم به دلیل داشتن درصد بالایی از آهن المنتال مورد توجه قرار گرفته است و آزاد شدن آن در محیط معده ویژگی متفاوتی نسبت به برخی نمک های آهن دارد. با وجود این، آهن کربونیل نیز یک مکمل کاملا بدون عارضه نیست و ممکن است در برخی افراد موجب یبوست، تهوع، درد شکم یا تیره شدن مدفوع شود. بنابراین حتی اگر یک فرم از نظر ساختار متفاوت باشد، همچنان باید مقدار مصرف آن طبق دستور پزشک یا داروساز باشد. همچنین آهن کربونیل را نباید با ترکیبات صنعتی آهن که نام مشابه دارند اشتباه گرفت.

-آهن سوکسینات؛ یکی دیگر از گزینه های خوراکی

آهن سوکسینات نیز یکی از ترکیباتی است که در بعضی مکمل های خوراکی آهن استفاده می شود. این ترکیب می تواند برای تامین آهن و کمک به جبران کمبود آن مورد استفاده قرار گیرد و از نظر ساختار با فروس سولفات و فروس فومارات متفاوت است. با وجود تفاوت ساختاری، احتمال عوارض گوارشی همچنان وجود دارد و نمی توان آن را کاملا فاقد عارضه دانست. انتخاب این فرم نیز باید بر اساس مقدار آهن مورد نیاز و شرایط فرد صورت گیرد. در مقایسه با فرم های محافظت شده مانند لیپوزومال یا سوکروزومیال، تفاوت اصلی در فناوری ساخت و نحوه ارائه آهن است.

کدام فرم آهن برای معده حساس مناسب تر است؟

افرادی که پس از مصرف فروس سولفات یا سایر نمک های آهن دچار تهوع، یبوست یا درد معده می شوند، معمولا به دنبال فرم هایی با تحمل گوارشی بهتر هستند. در چنین شرایطی ترکیباتی مانند بیس گلایسینات، پلی مالتوز، کمپلکس های پلی ساکاریدی، لیپوزومال و سوکروزومیال می توانند در گروه گزینه های قابل بررسی قرار بگیرند.
اما انتخاب میان آنها به معنی وجود یک «بهترین فرم برای همه» نیست. شدت کمبود آهن، مقدار آهن المنتال، سابقه عوارض، شرایط گوارشی و نظر پزشک یا داروساز باید در تصمیم گیری دخالت داشته باشد. گاهی نیز تغییر زمان مصرف یا اصلاح نحوه مصرف مکمل می تواند تحمل آن را بهتر کند، اما این موضوع باید مطابق دستور محصول و توصیه متخصص انجام شود.

مراحل جذب آهن در بدن

جذب آهن یک فرایند چند مرحله ای است که عمدتا در قسمت ابتدایی روده باریک، به ویژه دوازدهه، انجام می شود. آهن موجود در مواد غذایی به دو شکل اصلی «آهن هم» و «آهن غیرهم» وجود دارد. آهن هم بیشتر در مواد غذایی حیوانی مانند گوشت و ماهی یافت می شود و معمولا جذب زیستی بالاتری دارد. آهن غیرهم بیشتر در منابع گیاهی و برخی مواد غذایی غنی شده با آهن وجود دارد و جذب آن بیشتر تحت تاثیر ترکیبات موجود در رژیم غذایی قرار می گیرد.
پس از ورود غذا به معده، محیط اسیدی معده به آزاد شدن آهن از ساختار مواد غذایی و آماده شدن آن برای ادامه فرایند جذب کمک می کند. با این حال، محل اصلی جذب آهن معده نیست و بیشترین جذب در دوازدهه و بخش ابتدایی روده باریک صورت می گیرد.
آهن غیرهم موجود در غذا معمولا به شکل فریک یا Fe3+ است. برای اینکه این آهن بتواند بهتر توسط سلول های روده جذب شود، بخشی از آن در سطح روده به فرم فرو یا Fe2+ تبدیل می شود. سپس آهن دو ظرفیتی از طریق ناقل های اختصاصی وارد سلول های پوششی روده می شود. ویتامین C می تواند با کمک به احیای آهن و افزایش محلول ماندن آن، جذب آهن غیرهم را افزایش دهد.
آهن هم مسیر متفاوتی برای ورود به سلول های روده دارد. پس از ورود آهن هم به سلول، آهن موجود در ساختار آن آزاد می شود و وارد مخزن آهن سلول می گردد. در ادامه، آهن می تواند در سلول روده ذخیره شود یا از طریق پروتئینی به نام فروپورتین از سلول خارج شده و وارد جریان خون شود.
پس از ورود آهن به خون، این ماده عمدتا به پروتئینی به نام ترانسفرین متصل می شود. ترانسفرین آهن را به بافت های مختلف بدن منتقل می کند و بخش مهمی از آن برای ساخت هموگلوبین در مغز استخوان مورد استفاده قرار می گیرد. بخشی از آهن نیز در قالب فریتین در کبد، طحال و سایر بافت ها ذخیره می شود تا در صورت نیاز مورد استفاده قرار گیرد.
یکی از مهم ترین تنظیم کننده های این فرایند هورمونی به نام هپسیدین است. زمانی که ذخایر آهن بدن کافی باشد یا التهاب وجود داشته باشد، افزایش هپسیدین می تواند خروج آهن از سلول های روده به خون را کاهش دهد. برعکس، در شرایط کمبود آهن، بدن معمولا با کاهش هپسیدین شرایط را برای جذب و انتقال بیشتر آهن فراهم می کند.
علاوه بر نوع آهن، مواد غذایی مصرف شده همراه آن نیز می توانند بر میزان جذب تاثیر بگذارند. ویتامین C معمولا جذب آهن غیرهم را افزایش می دهد، در حالی که ترکیبات پلی فنولی موجود در چای و قهوه می توانند جذب آهن غیرهم را کاهش دهند. برخی مواد موجود در غلات و حبوبات نیز می توانند جذب آهن غیرهم را محدود کنند. به همین دلیل، نحوه مصرف مکمل آهن و فاصله آن با بعضی مواد غذایی یا مکمل های دیگر ممکن است اهمیت داشته باشد.
در نتیجه، جذب آهن فرایندی دقیق و تنظیم شده است و نمی توان آن را صرفا به تبدیل آهن در معده و عبور آن از دیواره معده نسبت داد. بخش عمده جذب در ابتدای روده باریک انجام می شود و بدن نیز با کمک پروتئین ها و هورمون هایی مانند فروپورتین، ترانسفرین و هپسیدین، میزان جذب، انتقال و ذخیره آهن را کنترل می کند.

چه کسانی بیشتر در معرض کمبود آهن قرار دارند؟

کمبود آهن می تواند در گروه های مختلفی دیده شود. زنان دارای خونریزی شدید قاعدگی، زنان باردار، برخی کودکان و نوجوانان، افرادی که خونریزی مزمن دارند و بعضی افراد با رژیم های غذایی محدود ممکن است بیشتر در معرض کمبود آهن قرار داشته باشند. گیاه خواران نیز باید به دریافت کافی آهن از منابع غذایی توجه بیشتری داشته باشند، زیرا آهن موجود در منابع گیاهی عمدتا از نوع غیرهم است و جذب آن با آهن موجود در گوشت تفاوت دارد.
ورزشکاران نیز در برخی شرایط ممکن است به دلیل نیازهای تغذیه ای یا عوامل مرتبط با تمرین در معرض کمبود آهن قرار بگیرند. با این حال، هیچ کدام از این موارد به تنهایی به معنای نیاز قطعی به مکمل نیست و بهتر است کمبود آهن با ارزیابی پزشکی تایید شود.

مکمل آیزن پلاس یورو ویتال

آیزن پلاس یورو ویتال یک مکمل حاوی آهن است که برای کمک به تامین نیاز بدن به آهن و پیشگیری یا جبران کمبود آهن مورد استفاده قرار می گیرد و در بسته بندی 60 عددی عرضه می شود. هر قرص این محصول حاوی 20 میلی گرم آهن المنتال، 200 میکروگرم فولیک اسید و همچنین ویتامین های C، B6 و B12 است. وجود این ترکیبات در کنار آهن می تواند به تامین مواد مغذی مورد نیاز برای خون سازی کمک کند.
ویتامین B12 و فولیک اسید در فرایند طبیعی تولید گلبول های قرمز نقش دارند و ویتامین C نیز می تواند به جذب بهتر آهن کمک کند. در صورت تشخیص کمبود آهن یا کم خونی ناشی از فقر آهن، مقدار و مدت مصرف باید طبق نظر پزشک تعیین شود؛ طبق دستور مصرف ذکر شده برای این محصول، بزرگسالان معمولا روزانه یک قرص همراه غذا مصرف می کنند.

مکمل آهن را خودسرانه مصرف نکنید

اگرچه آهن برای بدن ضروری است، مصرف بیش از نیاز آن نیز می تواند مشکل ساز باشد. بنابراین استفاده از مکمل آهن صرفا به دلیل خستگی، ضعف یا رنگ پریدگی بدون بررسی علت این علائم توصیه نمی شود. خستگی می تواند دلایل مختلفی داشته باشد و هر کم خونی نیز الزاما ناشی از کمبود آهن نیست. پزشک ممکن است بر اساس شرایط فرد، آزمایش خون و بررسی ذخایر آهن تصمیم بگیرد که آیا مکمل لازم است یا خیر. همچنین مقدار و مدت مصرف باید مشخص باشد. در صورت بروز عوارض شدید یا مداوم نیز بهتر است به جای قطع یا تغییر خودسرانه مکمل، موضوع با پزشک یا داروساز مطرح شود.

هنگام خرید مکمل آهن چه چیزهایی را بررسی کنیم؟

هنگام انتخاب مکمل بهتر است ابتدا نام دقیق ترکیب آهن را بررسی کنید و سپس مقدار آهن المنتال موجود در هر قرص یا هر وعده را بخوانید. پس از آن، مقدار مصرف پیشنهادی، تعداد قرص مورد نیاز، ترکیبات جانبی، شکل دارویی و تاریخ مصرف را بررسی کنید. اگر دستگاه گوارش حساسی دارید، این موضوع را با داروساز در میان بگذارید تا فرم های مناسب تر برای شما بررسی شوند. 
قیمت نیز یکی از عوامل انتخاب است، اما نباید تنها معیار باشد. مکمل ارزان تر ممکن است برای فردی کاملا مناسب باشد و مکمل گران تر نیز در شرایط خاص ارزش انتخاب داشته باشد. در نهایت، بهترین مکمل آهن محصولی نیست که صرفا بیشترین مقدار آهن را داشته باشد؛ بلکه محصولی است که مقدار مورد نیاز آهن را با اثربخشی و تحمل مناسب برای شرایط فرد فراهم کند.

سخن آخر

مکمل های آهن از نظر ساختار و میزان آهن المنتال تفاوت قابل توجهی دارند. فروس سولفات، فروس فومارات و فروس گلوکونات از فرم های سنتی و شناخته شده هستند که اثربخشی آنها در تامین آهن اهمیت زیادی دارد، اما ممکن است در برخی افراد عوارض گوارشی ایجاد کنند. در مقابل، ترکیباتی مانند بیس گلایسینات، پلی مالتوز، کمپلکس پلی ساکارید، لیپوزومال و سوکروزومیال با فناوری های متفاوتی تولید شده اند و می توانند در بعضی افراد تحمل گوارشی مناسب تری داشته باشند. آهن کربونیل و آهن سوکسینات نیز از دیگر فرم های قابل استفاده در مکمل های خوراکی هستند.
با این حال، نمی توان یک فرم را برای تمام افراد به عنوان بهترین مکمل آهن معرفی کرد. مقدار آهن المنتال، علت کمبود، شدت کم خونی، شرایط گوارشی، داروهای مصرفی و وضعیت عمومی بدن باید همزمان بررسی شوند. به همین دلیل، پیش از خرید و مصرف مکمل بهتر است با پزشک یا داروساز مشورت شود. برای دریافت راهنمایی درباره انواع مکمل ها و بررسی ترکیبات محصولات می توان از خدمات داروخانه دکتر توکلیان نیز کمک گرفت. انتخاب آگاهانه بر اساس نیاز واقعی بدن، آزمایش های لازم و نظر متخصص می تواند هم احتمال اثربخشی درمان را افزایش دهد و هم از مصرف غیر ضروری یا بیش از اندازه آهن جلوگیری کند.

سوالات متداول

1.تفاوت فروس سولفات، فروس فومارات و فروس گلوکونات چیست؟
هر سه از فرم های رایج آهن خوراکی هستند، اما مقدار آهن المنتال و ساختار شیمیایی متفاوتی دارند. فروس فومارات معمولا درصد آهن المنتال بالاتری دارد، در حالی که فروس سولفات یکی از رایج ترین و اقتصادی ترین فرم ها است. فروس گلوکونات نیز آهن المنتال کمتری دارد. انتخاب میان آنها باید بر اساس مقدار کمبود آهن و تحمل گوارشی فرد انجام شود.

2.کدام فرم آهن برای افرادی که معده حساسی دارند مناسب تر است؟
افرادی که با مصرف نمک های معمولی آهن مانند فروس سولفات دچار تهوع، یبوست یا ناراحتی معده می شوند، ممکن است با فرم هایی مانند آهن بیس گلایسینات، پلی مالتوز، لیپوزومال یا سوکروزومیال تحمل بهتری داشته باشند. البته واکنش افراد متفاوت است و انتخاب مکمل باید با توجه به شرایط فرد و توصیه پزشک یا داروساز انجام شود.

3.آهن المنتال در مکمل ها به چه معناست؟
آهن المنتال به مقدار واقعی آهن موجود در یک ترکیب گفته می شود. وزن کل یک نمک آهن با مقدار آهن خالص موجود در آن یکسان نیست. به همین دلیل هنگام مقایسه مکمل ها باید مقدار آهن المنتال درج شده روی بسته بندی را بررسی کرد، نه فقط وزن ترکیب آهن. دوز مصرف نیز باید بر اساس نیاز فرد و توصیه متخصص تعیین شود.

4.آیا فرم های جدید آهن مانند لیپوزومال و سوکروزومیال بهتر از فروس سولفات هستند؟
این فرم ها با فناوری هایی طراحی شده اند که می توانند در برخی افراد تحمل گوارشی بهتری ایجاد کنند، اما نمی توان گفت برای همه افراد بهتر از فروس سولفات هستند. فروس سولفات همچنان یک فرم موثر و رایج برای تامین آهن است. اگر فرد با آن مشکل گوارشی داشته باشد، پزشک یا داروساز می تواند فرم های دیگری مانند بیس گلایسینات، لیپوزومال یا سوکروزومیال را بررسی کند.